Ο Ερντογάν προσωπικά υπέστη τρεις συνεχόμενες ήττες, στρατηγικής σημασίας, όπως είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος του τρεις στόχους που είχε βάλει, με τις εξελίξεις να τον διαψεύδουν, αφού δεν πέτυχε καμία.'
Ο πρώτος στρατηγικός στόχος που είχε θέσει, ήταν η Τουρκία να συμμετέχει στην επιχείρηση της Μοσούλης, αλλά και στις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν μετά την απελευθέρωσή της, για την τύχη της Περιφέρειας Νινευί, της οποίας πρωτεύουσα είναι η Μοσούλη. Η Τουρκία διεκδικούσε ρόλο και στην επιχείρηση και στην διοίκηση της περιφέρειας την επόμενη μέρα, επικαλούμενη το γεγονός ότι η περιοχή αυτή ήταν «τουρκική» μέχρι το 1926, που παραχωρήθηκε στο Βασίλειο του Ιράκ, αλλά και τους τουρκομανικούς πληθυσμούς που κατοικούν εκεί, κυρίως στην πόλη Τελαφάρ.
Ο ίδιος ο Ερντογάν είχε δηλώσει: «Θα συμμετέχουμε είτε το θέλουν είτε όχι και στην επιχείρηση και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».
Η Τουρκία δεν συμμετέχει στην επιχείρηση απελευθέρωσης και κατά τα φαινόμενα, δεν θα συμμετέχει ούτε στις διαπραγματεύσεις, ούτε στη διοίκηση της περιοχής.
Άρα, το σκορ μέχρι τώρα είναι 0-1.
Ο δεύτερος στρατηγικός στόχος, ήταν να μην καταληφθεί η πόλη Τελαφάρ από σιίτες, αλλάζοντας τη δημογραφική δομή και τις ιστορικές ισορροπίες στην πόλη και την περιοχή. Η πόλη αυτή κατοικείται κυρίως από Τουρκομάνους, σουνίτες και σιίτες. Οι δεύτεροι έχουν εκδιωχθεί από τους σουνίτες και από το Ι.Κ., που κατέχει την πόλη τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Και είναι στρατηγικός στόχος για την Τουρκία, γιατί η Άγκυρα έχει επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στην εκπαίδευση, τη στρατολόγηση και τον εξοπλισμό σουνιτών Τουρκομάνων, για να απαιτήσουν την επόμενη μέρα αυτονομία για την πόλη και την περιοχή τους. Σ’ αυτήν την αυτόνομη περιοχή, σχεδιάζει να κάνει «κουμάντο» η Άγκυρα.
Για να δηλώσει μάλιστα την αποφασιστικότητά της να πετύχει το στόχο αυτό, μετακίνησε την 28η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία από την Άγκυρα στη Σιλώπη, στα σύνορα με το Ιράκ, σε απόσταση 70 χλμ από την Τελαφάρ, δηλώνοντας επίσημα σε όλους τους τόνους, ότι αν οι σιίτες επιχειρήσουν να καταλάβουν την πόλη, η Τουρκία θα εισβάλει και θα την καταλάβει στρατιωτικά.
Ήταν τότε που ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Ιμπάντι, δήλωσε σε ζωντανή μετάδοση στην κρατική τηλεόραση του Ιράκ, ότι «Αν η Τουρκία εισβάλει στο έδαφός μας, θα θεωρηθεί εχθρός και θα την απωθήσουμε. Όμως θα πρέπει να γνωρίζουν οι Τούρκοι ότι μια τέτοια επίθεση, θα σημάνει και τον διαμελισμό της Τουρκίας».
Οι σιίτες πριν λίγες μέρες κατέλαβαν το στρατιωτικό αεροδρόμιο της πόλης και περικύκλωσαν την Τελαφάρ. Η Τουρκία όχι μόνο δεν εισέβαλε, αλλά δηλώνει μέσω της πρόσφατης απόφασης του ΣΕΑ, ότι θα επιδιώξει να λύσει το πρόβλημα σε συνεννόηση με την κυβέρνηση της Βαγδάτης.
Το σκορ μέχρι στιγμής 0-2.
Ο τρίτος διακηρυγμένος στρατηγικός στόχος, ήταν να μην εγκατασταθούν Κούρδοι μαχητές του ΡΚΚ στην επαρχία Σιντζάρ, των Κούρδων Γεζιντί, που είναι όμορος της Τελαφάρ. Ο Ερντογάν είχε δηλώσει ότι αν εγκατασταθούν, η Τουρκία θα εισβάλει στην περιοχή, για να προστατέψει τα στρατηγικά της συμφέροντα.
Την εβδομάδα αυτή η κυβέρνηση του Ιράκ, νομιμοποίησε τις ομάδες των μαχητών που οργανώθηκαν από το ΡΚΚ, παρέχοντας επίσημα οπλισμό και μηνιαίο μισθό.
Η Τουρκία, δεν εισέβαλε στο Σιντζάρ.
Το σκορ 0-3.
Ο τέταρτος στόχος, ήταν η «κατάληψη της πόλης Αλ Μπαμπ, με κάθε κόστος», όπως δήλωσε ο ίδιος ο Ερντογάν.
Όχι μόνο δεν την κατέλαβαν οι Τούρκοι, αλλά έφαγαν μια γερή «κατραπακιά» από τη Συρία, η οποία βομβάρδισε με αεροπλάνα κτίριο των τουρκικών ειδικών δυνάμεων, με τέσσερις νεκρούς και εννιά τραυματίες, κάτι που είναι αδύνατον να έγινε χωρίς την έγκριση της Μόσχας.
Την ίδια επιχείρηση δήλωσαν επίσημα ότι δεν υποστηρίζουν οι ΗΠΑ.
Το σκορ είναι 0-4 και δεν είναι τελικό.
Λεπτομέρειες για τον… αγώνα, στο άρθρο μας της Κυριακής.
Όμως, να υπογραμμίσουμε κάτι, που είναι εξαιρετικά χρήσιμο, ως συμπέρασμα, για τους στρατηγικούς στόχους που θέτει ο Ερντογάν στην Κύπρο και τα σύνορα της ψυχής του.
Κανέναν στόχο δεν μπορεί να πετύχει, όταν δεν έχει την σαφή υποστήριξη μιας μεγάλης δύναμης!
Η διαπίστωση αυτή πρέπει να είναι οδηγός για την ελληνική εξωτερική πολιτική και την εθνική μας άμυνα.
Του Σάββα Καλεντερίδη