«Αν δεν ήμουν ποιητής και ήμουν εικαστικός θα έκανα τέτοια έργα» είχε πει ο Οδυσσέας Ελύτης εντυπωσιασμένος από τα έργα της Νέλλας Γκόλαντα, της σπουδαίας Ελληνίδας γλύπτριας που ταυτίστηκε, όσο λίγοι, με την ρηξικέλευθη διαμόρφωση του αστικού τοπίο, και έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 82 ετών, έχοντας αφήσει ανεξίτηλη την μοναδική καλλιτεχνική σφραγίδα της σε πολλά σημεία της χώρας.
Από την υπέροχη γλυπτή Προκυμαία του Φλοίσβου στο Παλαιό Φάληρο μέχρι το εντυπωσιακό γλυπτό Θέατρο Αιξωνής στη Γλυφάδα κι από τον αριστοτεχνικό Γλυπτό Ποταμό στην Πλατεία Ταχυδρομείου και το Αρχαίο Θέατρο στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Λάρισα, μέχρι τον Βοτανικό Κήπο στο Άλσος Βεΐκου το αποτύπωμα της Νέλλης Γκόλαντα στον αστικό ιστό είναι ισχυρό, απολύτως αναγνωρίσιμο, μια διαχρονική ζωντανή νότα ανθρωπισμού και δημιουργίας.
«Πιστεύω ότι ο δημόσιος χώρος είναι η μεγάλη ευκαιρία στις σύγχρονες πόλεις μας να αναπτυχθεί, να διαμορφωθεί και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο συνειδητοποίησης και εξανθρωπισμού της καθημερινότητας ώστε να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για τη βαθειά κατανόηση, επαφή και σύνδεση με το φυσικό, ιστορικό και ανθρωπογενές τοπίο κάθε πόλης» έλεγε με νόημα η ίδια. Κι αυτή την βαθιά πεποίθησή της τήν εξέφρασε εμπράκτως μεταμορφώνοντας τις άχαρες τσιμεντένιες πλατείες σε φιλικά κομψοτεχνήματα, τιθασεύοντας τα σκληρά αστικά υλικά με στοιχεία της φύσης και της απαράμιλλης γλυπτικής τέχνης της.
Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, πως το όνομά της είχε ξεπεράσει τα στενά όρια της πατρίδας της και η καλλιτεχνική της ακτινοβολία είχε εκπέμψει διεθνώς γεγονός που επιβεβαιώνεται εμπράκτως από τα διθυραμβικά σχόλια που προσέλκυσαν τα έργα της σε παγκόσμιο επίπεδο, τις αναφορές για τις γλυπτικές επεμβάσεις της σε σημαντικές ξένες εκδόσεις αλλά και τα διεθνή βραβεία που τής απονεμήθηκαν στη Μεσογειακή Biennale Αλεξάνδρειας, στο Σάο Πάολο, στην Αλεξάνδρεια, στη Βαρκελώνη, στη Βενετία και αλλού.
Γεννημένη στην Αθήνα, με καταγωγή από τα ορεινά Αμπελάκια του Νομού Λάρισας, σπούδασε Χαρακτική, Ψηφιδωτό και Τέχνη του Βιβλίου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Το απαιτητικό και φιλόδοξο εγχείρημα της αναμόρφωσης του αστικού τοπίου προσέλκυσε από νωρίς το ενδιαφέρον της για να γίνει, στη συνέχεια, το μεγάλο, ισόβιο όραμά της, ένα όραμα που οδήγησε τα βήματά της σε σπουδαίες γλυπτικές παρεμβάσεις οι οποίες αποτελούν σήμα – κατατεθέν για τις πόλεις που τις φιλοξενούν. Ανάμεσά τους το Παλαιό Φάληρο, η Γλυφάδα, το Γαλάτσι, η Ραφήνα, η Νέα Μάκρη, ο Υμηττός αλλά και η Λάρισα και η Καρδίτσα κ.α.
Από το 1995 σε συνεργασία με την Ασπασία Κουζούπη συγκρότησε την ομάδα «Γλυπτά Αρχιτεκτονικά Τοπία», σχεδιάζοντας, μελετώντας και πραγματοποιώντας έργα τοπίου μεγάλης κλίμακας μεταξύ των οποίων τα ανενεργά Ορυχεία Μαρμάρου Διονύσου Αττικής η αποκατάσταση και μετατροπή σε Ανοιχτό Μουσείο Παλαιάς Λατομικής Τέχνης (1994–1997), οι αισθητικές επεμβάσεις στην Αττική Οδό και στη Δυτική Περιφερειακή Υμηττού (1999–2005), η διαμόρφωση του Υπαίθριου Χώρου του Νέου Δημαρχείου Παλαιού Φαλήρου (2005–2006), η τοποθέτηση Γλυπτών Παιγνίων με Νεολιθικά Σύμβολα στον πεζόδρομο του Αρχαιολογικού Μουσείου Καρδίτσας (2013). Έχει επίσης φιλοτεχνήσει γλυπτά μνημεία (Πεσόντων Φαληριωτών 1985, ταφικό μνημείο Αντώνη Τρίτση στο Α΄ Νεκροταφείο 1993, γλυπτική σύνθεση στον σταθμό του Η.Σ.Α.Π. στο Νέο Ηράκλειο 2003) και επιτοίχια γλυπτά σε δημόσιους χώρους (Εμπορική Τράπεζα Λάρισας 1982, Κηφισιάς 1984, Αγροτική Τράπεζα Πλ. Συντάγματος 1987).
Η Νέλλα Γκόλαντα θα μείνει στην ιστορία ως η χαρισματική γλύπτρια που κατάφερε να κάνει την τέχνη μέρος της καθημερινότητας των πολιτών, να εξανθρωπίσει το αστικό τοπίο και να μεταμορφώσει σε έργα τέχνης πολλά σημεία του ελληνικού δημόσιου χώρου.