Σήμερα στις 15.30 διεξάγεται η διεθνής Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, με σκοπό τη μόνιμη κατάπαυση πυρός και τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου που μαίνεται στη χώρα της Βορείου Αφρικής. Οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν, με τα ενδιαφερόμενα μέρη να έχουν επιδοθεί εδώ και αρκετό καιρό σε ένα σκληρό παιχνίδι διαπραγματεύσεων.
Τι επιδιώκουν, όμως, οι ξένοι «παίκτες»; Τις απαντήσεις επιχειρεί να δώσει το διεθνές ειδησεογραφικό δίκτυο Bloomberg. Σύμφωνα με τους αναλυτές του, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τη Λιβύη ανάγεται στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τούρκοι αξιωματικοί, ανάμεσά τους και ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, οργάνωσαν πριν από έναν αιώνα την αντίσταση των Λίβυων κατά των Ιταλών εισβολέων.
Σε ό,τι αφορά τον Ερντογάν, το «μνημόνιο» με τη Λιβύη, που συνήψε με την κυβέρνηση του Αλ Σάρατζ, διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο τις φιλοδοξίες της Άγκυρας για την ενίσχυση της τουρκικής επιρροής στα πλούσια σε υδρογονάνθρακες νερά της Μεσογείου. Την ίδια ώρα, τουρκικές εταιρείες έχουν απαιτήσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων από τη χώρα, στην οποία είχαν «πλούσια» δραστηριότητα την περίοδο Καντάφι.
![Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν](/sites/default/files/styles/default/public/2020-01/erdogan.jpg?itok=xCkBNn1E)
Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν
Αναφορικά με τον ρόλο του Πούτιν και της Ρωσίας, το Bloomberg αναφέρει πως ο Ρώσος πρόεδρος πίεσε τα αντίπαλα μέρη στη Λιβύη να παραστούν στη Μόσχα, ωστόσο ο στρατάρχης Χαφτάρ αποχώρησε. Ρωσία και Τουρκία, θυμίζει το Bloomberg, υποστηρίζουν, όπως και στη Συρία, διαφορετικά στρατόπεδα στη Λιβύη και ο Πούτιν ίσως χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να εξασφαλίσει από τον Ερντογάν παραχωρήσεις στα δύο μέτωπα της σύρραξης, ενδεχομένως και από τη Γερμανία και την ΕΕ, αν επιτευχθεί μια συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσία θέλει να έχει πρόσβαση στον μαύρο χρύσο της αφρικανικής χώρας.
![πρόεδρος Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν](/sites/default/files/styles/default/public/2020-01/%CE%9F%20%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%A1%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82%2C%20%CE%92%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B9%CF%81%20%CE%A0%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B9%CE%BD.jpg?itok=zVIMTvvy)
Ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν
Από την άλλη, η Γερμανία, η οποία παρουσιάζεται ως αμερόληπτη διαμεσολαβήτρια, πέρα από την επάνοδο της χώρας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στη διεθνή διπλωματική κονίστρα, επιδιώκει την εδραίωση μιας σταθερής κυβέρνησης, που θα φρενάρει τις μεταναστατικές ροές από την Κεντρική Αφρική προς την Ευρώπη. Την ίδια στιγμή, το Βερολίνο βλέπει τη Λιβύη ως ανάχωμα στο Ισλαμικό Κράτος και στην εξάπλωση του ριζοσπαστικού Ισλάμ.
Και η Γαλλία, όμως, διατηρεί συμφέροντα στην περιοχή. Μάλιστα, όπως αναφέρει το Bloomberg, ηγήθηκε της νατοϊκής εκστρατείας που οδήγησε στην ανατροπή του Καντάφι, αλλά και στην τρέχουσα σύρραξη στη Λιβύη, ενώ τώρα παίζει και στα δύο ταμπλό: από τη μια στηρίζει την ειρηνευτική διαδικασία με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ, αλλά έχει στηρίξει και τον Χαφτάρ, αφού το Παρίσι βλέπει στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που μπορεί να σταματήσει τη ροή όπλων και χρημάτων σε τζιχαντιστικές οργανώσεις στην περιοχή του Σαχέλ, όπου γαλλικά στρατεύματα κυνηγούν τις κεφαλές τους.
Προ διετίας ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν είχε καλέσει στο Παρίσι τον στρατάρχη Χαφτάρ και τον επικεφαλής της κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, Φαγέζ αλ Σάρατζ, σε μια προσπάθεια για την αποκατάσταση της ειρήνης.
![Μέρκελ, Μακρόν](/sites/default/files/styles/default/public/2020-01/%CE%9C%CE%AD%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%BB%20%20%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%BD.jpg?itok=Vfqfrnx9)
Μέρκελ - Μακρόν
Η Ιταλία διατηρεί ιστορικούς δεσμούς με τη Λιβύη, καθώς υπήρξε αποικία της από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος «παίκτης» στη βιομηχανία πετρελαίου της Λιβύης είναι ο κολοσσός Eni SpA, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Καντάφι και είχε εκφράσει έντονες αμφιβολίες για την αποπομπή του.
Οι Ιταλοί ασκούν έντονη κριτική στη γαλλική παρέμβαση στη χώρα, ενώ το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της Ρώμης για τη Λιβύη πηγάζει κι απ’ το γεγονός ότι η Ιταλία είναι από τις πρώτες χώρες υποδοχής μεταναστών που διαπλέουν τη Μεσόγειο.
Η δε Αίγυπτος βλέπει στο πρόσωπο του στρατάρχη Χαφτάρ το μοναδικό εμπόδιο για την προέλαση του ακραίου ισλαμισμού. Τις ανησυχίες αυτές ενέτεινε η απαγωγή και ο αποκεφαλισμός 21 Αιγύπτιων Κοπτών Χριστιανών από πυρήνα στη Λιβύη που συνδέεται με το ISIS. Ο Χαφτάρ έχει συμφωνήσει να συνεργάζεται στενά με την Αίγυπτο ειδικά στην ανταλλαγή πληροφοριών και στρατιωτικής βοήθειας.
Όσον αφορά τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, προσβλέπουν στον Χαφτάρ για τη συντριβή της απειλής των Ισλαμιστών εξτρεμιστών. Μάλιστα του έχουν παράσχει στρατιωτική και υλικοτεχνική υποστήριξη.
Η Βρετανία έχει σε μεγάλο βαθμό περιορίσει την ενεργό εμπλοκή του στη Μέση Ανατολή. Κάποια στιγμή η Βρετανία έδειξε να διεκδικεί από τη Γαλλία τα ηνία της νατοϊκής επιχείρησης στη Λιβύη για την ανατροπή του Καντάφι, αλλά υπαναχώρησε μετά τις επικρίσεις που δέχθηκε ο τότε πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον.
Σημαντικό ρόλο αναμένεται να έχουν οι ΗΠΑ, που μετά την την αμερικανική πρεσβεία στη Βεγγάζη το 2012 και τον θάνατο του Αμερικανού πρεσβευτή, καθώς και τριών ακόμη ατόμων, περιόρισαν την εμπλοκή τους στη Λιβύη σε περιστασιακά πλήγματα κατά μαχητών του ISIS.
Τέλος, η Κίνα απηύθυνε έκκληση για επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τερματισμό της βίας στη Λιβύη εν μέρει για να βοηθήσει τις κρατικές τους εταιρείες να συνάψουν συμφωνίες και να διασφαλίσουν την πρόσβαση στα κοιτάσματα της χώρας. Αν μη τι άλλο, το Πεκίνο θέλει να διασφαλίσει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και γι’ αυτό έστειλε κορυφαίο διπλωμάτη στη γερμανική πρωτεύουσα.
Τον Μάιο του 2018, θυμίζει το Bloomberg, η PetroChina συμφώνησε να αγοράσει μαζούτ από τη Λιβύη, ενώ πιθανώς προσβλέπει και σε πιθανές ευκαιρίες που θα ανακύψουν από την ανοικοδόμηση της βορειοαφρικανικής χώρας και από τη διασύνδεσή τους με ε άλλα κινεζικές έργα στη Μεσόγειο στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας για τον Νέο Δρόμο του Μεταξιού.